родился 17 июня 1882 г. в ораниенбауме (ныне город ломоносов) в семье известного оперного певца ф. и. стравинского. тем не менее музыкантом становиться не собирался и в 1900 г. поступил в петербургский университет на юридический факультет.
в студенческие годы стравинский
познакомился с н. а. римским-корсаковым и с 1903 г. стал брать у него уроки. эти занятия продолжались до смерти учителя в 1908 г.
уже в 1910 г. стравинский написал свой первый «жар-птица», поставленный в париже по инициативе с. п. дягилева в рамках сезонов за границей (проходившие в
период с 1907 по 1913 г. в париже гастроли актёров и музыкантов). следующий стравинского — «петрушка» (1911 г.) также стал событием сезонов и принёс композитору мировую известность. третий, написанный в 1913 г., — «весну священную» — публика сначала не приняла из-за слишком новаторской
постановки хореографа м. м. фокина, отказавшегося от классического танца.
в 1914 г. стравинский обратился к жанру оперы и создал «соловья» по сказке г. x. андерсена. в том же году он покинул россию; жил сначала в швейцарии, а с 1920 г. — во франции. там родились его оперы «мавра»
(1922 г.) на сюжет «домика в коломне» а. с. пушкина и «царь эдип» (1927 г.) на сюжет трагедии софокла. эти произведения стали вершиной в творчестве стравинского.
в 1939 г. игорь фёдорович покинул европу и переехал в сша, где обратился к традициям джазовой музыки. в 1945 г. был создан
«чёрный концерт для кларнета и джаз-банда».
творческое наследие стравинского велико: 4 оперы, 12 , кантаты, симфонии, концерты, хоры и др. он считается одним из самых значительных новаторов в музыке xx в.
умер 6 апреля 1971 г. в нью-йорке.
Қара өлең - қазақтың ежелгі өлең түрі.Қара өлең әнге салып айтуға ыңғайлы. Әннің ырғақ ерекшеліктеріне қарай өлең жолдарындағы бунақтар орнын ауыстырып отырады. Әр шумақта жеке ой жатады. Мұндай ой жеңіл әзіл-оспақтан бастап, өмірдің мәні мен сәнін, ел қамы мен халық тағдырын қамтиды. Өлеңнің алғашқы екі жолындағы ой соңғы жолдардағы негізгі ойға қызмет етеді. Қара өлең көне заманнан бастау алып, тереңге тамыр байлаған. Оның үлгілері "Оғызнамада" (9 ғ.), Ж.Баласағұнидің "Құтадғу білігінде" (11 ғ.), М.Қашқаридың "Диуани лұғат ат-түркінде" (11 ғ.), А.Иүгінекидің "Ақиқат сыйында" (12 ғ.) кездеседі.
Сипаты жағынан орыстың "частушкасына", тәжіктін "ашуласына", латыштың "дайнасына", шығыс халықтарының "бәйіті" мен "ғазалына", өзбектің "қошығына" ұқсас. Қазіргі қазақ поэзиясында қара өлең үлгісі кең тараған.[1]
