Осознанно или нет, мы всегда пытаемся выявить источники и первоисточники (авторов, владельцев), когда слушаем музыку. Это происходит и на концертах, и во время музыкальных аудиозаписей. Делить поступающую к нам информацию на "чужую" и "свою" - нормально, этот механизм относится к базовым человеческим особенностям. Так мы проводим черту между собственным миром, где мы вольны делать, что захотим, и миром других людей, где следует быть осторожнее.
Система "свое - чужое" позволяет представить музыку в семи состояниях (см. семь секторов на схеме). Попробуем при этой теории объяснить слабые места современной музыки как искусства по сравнению с классической. Если эти мои размышления покажутся вам слишком философскими - можете прочитать абзацы, выделенные жирным шрифтом, и переходить к следующему разделу.
Семь состояний музыки. Классификация музыки на основании теории "свое - чужое".Музыка вокруг нас - это мир звуков, которые не отделены от других систем. Мы не знаем, как эта музыка связана с другими людьми и нами. Мы еще не успели понять, достойна ли она нашего внимания, но уже не сомневаемся в том, что она существует.
Чужая музыка - это охраняемая территория. Мы уважаем эту комбинацию звуков, соотносим ее с определенными людьми и не вмешиваемся. Чужая жизнь следует своим правилам, и это ее право.
Своя музыка - это привычный музыкальный мир в нашей голове, который делает нашу жизнь ярче, насыщеннее, гармоничнее. Эти мелодии мы напеваем себе под нос, эти образы мы прокручиваем снова и снова. Мы уверены, что эта музыка является нашей собственностью, и не задумываемся о том, как она связана с другими людьми и окружающим миром.
Три эти категории достойны отдельного изучения философами, но в данный момент нас гораздо больше интересует то, что происходит на их пересечении.
Когда мы понимаем, что какая-то музыка вокруг нас является чужой, связана с какими-то явлениями и людьми, для нас практически ничего не меняется. Мы по-прежнему считаем такую музыку частью окружающего мира, то есть частью немузыкальных культур. К примеру, когда мы посещаем кинотеатр или ледовое шоу, мы слышим фоновое музыкальное сопровождение и понимаем, что музыка здесь - это всего лишь часть чего-то немузыкального (конечно, если это не мюзикл).
Рекомбинация музыкальных ценностей - это использование чужих идей в своем музыкальном мире. Когда мы вплетаем мелодию Баха или Кобейна в собственную жизнь, изменяем эту мелодию, дополняем ее своими образами, гармониями или делаем ремикс; мы проделываем именно такую работу - рекомбинируем и нисколько не стесняемся этого; отдавая, однако, должное авторам.
Музыкальные культуры - это попытка найти гармонию между тем, что звучит вокруг, и музыкой в нашей душе. Это радость от услышанной в автобусе знакомой мелодии; это тот момент, когда ты начал подпевать застольной песне или артисту на концерте. Музыкальные культуры являются нашим индивидуальным механизмом адаптации к действительности через музыку - это оттиск нашей души в окружающем мире.
Объяснение:
Сара Тастенбетқызы-(1853-1907)жылы Өмір сүрген.Айтыскер ақын,туған жері қазіргі Алматы облысының Қапал Ауылында
Өзінің қысқа ғұмырында тауқыметтің талайын көріп, әлеуметтік теңсіздіктің тәлкегіне ұшыраған Сараның шығармашылық жолы тым ауыр да күрделі жол. Ол үш жасында әкесінен айырылып, еңсе басқан жетімдік пен жоқшылықтың зардабын көріп өседі. Бұл аз дегендей, сырттай болса да жалғыз сүйенер тірегі немере ағасы Жайсаңбек «өгіз ұрлады» деген жаламен түрмеге түседі. Жоқшылық өтінде жеке қалған жетім бала, жесір әйелге қамқоршы болып, ауылына көшіріп әкелген Тұрысбек қажы Сараны шырылдатып, өзінің теңі емес, жаратылысынан кеміс туған, бай баласы Жиенқұлға атастырады.
Жетім қыз үшін мал алған Тұрысбек қажының әрекетін естіген Есімбек қажы дау шығарып, Сараны өз ауылына көшіріп алады. Бірақ бұдан Сараға жақсылық болмайды. Ақырында бар шаруа екі қажының қыздың қалың малын тең бөліп алуға келісуімен тынады.
Осылайша қаршадайынан басы дау шарға түскен ақын қыздың бағының ашылуына осы кезде найман елін аралап, серілік жасап жүрген атақты Біржан салмен кездесіп, шаршы топтың алдына онымен айтысуы үлкен себепші болады. Бұл айтыс Сараның халық алдындағы беделін арттырып, атағын алысқа жаяды. Елдің құрметіне бөленіп, халықтың махаббатына ие болған ақын қыздың тағдыр тізгінін өз қолдарынан сусып шығып бара жатқанын сезген қажылар да көпке көренеу қарсы шыға алмай, оның басына бостандық береді. Сөйтіп ақын Сара өзінің асқан дарынының арқасында теңдікке қол жеткізіп, он тоғыз жасында өз теңі Алтынбекұлы Бекбай дегенге тұрмысқа шығады. Теңдікке жетіп, теңіне қосылып, көзі ашылғандай болған осындай күндердің бірінде Верный қаласынан Әбіштің (Әбдірахманның) сүйегін алып қайтқан жолда Қапалда Абайға көңіл айтуға келген Найман елінің игі жақсылармен бірге Сара да келіп, ұлы ақынмен көріседі, аяулы баласынан айырылған ауыр қайғысына ортақтастығын білдіреді.
