Қара өлең - қазақтың ежелгі өлең түрі.Қара өлең әнге салып айтуға ыңғайлы. Әннің ырғақ ерекшеліктеріне қарай өлең жолдарындағы бунақтар орнын ауыстырып отырады. Әр шумақта жеке ой жатады. Мұндай ой жеңіл әзіл-оспақтан бастап, өмірдің мәні мен сәнін, ел қамы мен халық тағдырын қамтиды. Өлеңнің алғашқы екі жолындағы ой соңғы жолдардағы негізгі ойға қызмет етеді. Қара өлең көне заманнан бастау алып, тереңге тамыр байлаған. Оның үлгілері "Оғызнамада" (9 ғ.), Ж.Баласағұнидің "Құтадғу білігінде" (11 ғ.), М.Қашқаридың "Диуани лұғат ат-түркінде" (11 ғ.), А.Иүгінекидің "Ақиқат сыйында" (12 ғ.) кездеседі.
Сипаты жағынан орыстың "частушкасына", тәжіктін "ашуласына", латыштың "дайнасына", шығыс халықтарының "бәйіті" мен "ғазалына", өзбектің "қошығына" ұқсас. Қазіргі қазақ поэзиясында қара өлең үлгісі кең тараған.[1]
Романсы М. Глинки занимают отдельное место в творчестве композитора. Романсы под аккомпанемент фортепиано лиричны и мечтательны, открывают перед нами душу композитора.
Немало романсов было написано Глинкой на стихи поэта А. Пушкина. Всем известен романс "Я помню чудное мгновенье", но в репертуаре композитора много и других романсов, вдохновленных поэзией Пушкина. Например, романс "Я здесь, Инезилья" - подвижный, легкий, о мужчине, который пришел к возлюбленной под окном. Он питает нежные чувства к девушке и готов к поединку, терзаемый сомнениями о ее верности. А романс "В крови горит огонь желанья", такой же чувственный и романтичный, рассказывает о сильной преданной любви к своей избраннице.
Эти и другие романсы являются результатом талантов двух гениев и занимают почетное место в русской классической музыке.
