Объяснение:
«„Юно́на“ и „Аво́сь“» — рок-опера Алексея Рыбникова (музыка) и Андрея Вознесенского (либретто). Премьера в постановке режиссёра Марка Захарова состоялась 9 июля 1981 года на сцене Московского театра имени Ленинского комсомола, где спектакль, ставший своеобразной визитной карточкой «Ленкома»[1], продолжает регулярно исполняться до настоящего времени. Входит в постоянный репертуар Санкт-Петербургского театра «Рок-опера» (с 31 декабря 1985), Иркутского областного музыкального театра имени Н. М. Загурского, Красноярского государственного музыкального театра, Ростовского музыкального театра, Алтайского краевого театра музыкальной комедии, Оренбургского областного театра музыкальной комедии[2], Харьковского академического театра музыкальной комедии[3], Донецкого государственного академического музыкально-драматического театра (с 2017)[4][5]. Несколько десятков лет идёт как рок-балет на сцене Красноярского государственного театра оперы и балета имени Д. А. Хворостовского.
Қара өлең - қазақтың ежелгі өлең түрі.Қара өлең әнге салып айтуға ыңғайлы. Әннің ырғақ ерекшеліктеріне қарай өлең жолдарындағы бунақтар орнын ауыстырып отырады. Әр шумақта жеке ой жатады. Мұндай ой жеңіл әзіл-оспақтан бастап, өмірдің мәні мен сәнін, ел қамы мен халық тағдырын қамтиды. Өлеңнің алғашқы екі жолындағы ой соңғы жолдардағы негізгі ойға қызмет етеді. Қара өлең көне заманнан бастау алып, тереңге тамыр байлаған. Оның үлгілері "Оғызнамада" (9 ғ.), Ж.Баласағұнидің "Құтадғу білігінде" (11 ғ.), М.Қашқаридың "Диуани лұғат ат-түркінде" (11 ғ.), А.Иүгінекидің "Ақиқат сыйында" (12 ғ.) кездеседі.
Сипаты жағынан орыстың "частушкасына", тәжіктін "ашуласына", латыштың "дайнасына", шығыс халықтарының "бәйіті" мен "ғазалына", өзбектің "қошығына" ұқсас. Қазіргі қазақ поэзиясында қара өлең үлгісі кең тараған.[1]
