определите взаимосвязь Конституции Республики Узбекистан с международной декларацией защиты прав человека

Азаматтық қоғам – саяси үкіметке тәуелсіз жұмыс істейтін және оған ықпал жасауға қабілетті әлеуметтік қатынастар мен институттар жиынтығы; дербес жеке адамдар мен әлеуметтік субъектілер қоғамдастығы. Қандай да болмасын қоғамдық мәні бар идеяларды қабылдау қашанда сұхбатты, яғни сұхбаттасушы жақтардың түрлі көзқарастарын және маңызды тепе-теңдігін білдіреді. Ешкім ешкімге өз түсінігін мойындатуды да, ешкім ешкімді дәлме-дәл қайталауды да мақсат етпейді. Идеялар белгілі қоғамның, әлеуметтік дамудың талаптарына сәйкес келетіндіктен қабыл алынады. Сондай идеялардың қатарына азаматтық қоғам идеясы жатады. Азаматтық қоғам туралы әр түрлі көзқарастар, әр түрлі бағдарлар бар. Қазірде азаматтық қоғамның жалпыға бірдей ортақ анықтамасы жоқ. Дегенмен әлемдік әлеуметтік-философиялық ғылымда бұл феноменді зерттеудің екі түрлі бабы бар. Біріншісі азаматтық қоғамды әлеуметтік әмбебап категория ретінде қарастырады. Бұл ұғымға олар мемлекетке, өкімет құрылымдарына қарама-қарсы қойылған қоғамдық қарым-қатынастардың бүкіл жиынтығын сыйғызады. Екіншілері азаматтық қоғам ұғымының мағынасына шынайы батыстық феноменді жатқызады да, оны буржуазиялық (нарықтық- демократиялық) қарым-қатынастардың қалыптасуымен байланыстырады. Азаматтық қоғам деп адамның жеке тұлғасының және бейресми, мемлекеттік емес қоғамдық ұйымдардың дамуына қолайлы жағдай туғызатын әлеуметтік тәртіп түрін айтады. Аталған мемлекеттік емес ұйымдардың іс-әрекеті арқылы ғана жеке адам социумның, әлеуметтің даму жолына әсерін тигізе алады. Сондықтан да азаматтық қоғамды коммуникацияның, қарым-қатынастың өзіндік ерекше формасы деп қарастырса да болғандай, себебі азаматтық қоғам арқылы мемлекет пен азамат арасындағы сұхбат жүзеге асады. Азаматтық қоғам үкімет, билік құрылымдарынан тысқары жатқан әлеуметтік байланысты танытады. Азаматтық қоғам аса дамыған экономикалық, мәдени, саяси, құқықтық қарым-қатынастар болуын талап етеді. Егер біз мемлекетті билік институты, бақылау және жазалау көзі ретінде қарастыратын болсақ, онда азаматтық қоғамды оған қарама-қарсы құрылым ретінде абсолютті еркіндік — анархия деп түсіну дұрыс емес. Шындығында әлеуметтік біртұтастықты қалыптастыратын осы екі бөлік бірін-бірі толықтыра отырып өмір сүреді. Мемлекетсіз азаматтық қоғам жоқ. Онсыз ретсіздік, төртіпсіздік, хаос, ұйымдаспағандық, ыдырау ғана мүмкін. Және де, керісінше, дамымаған азаматтық қоғамсыз демократиялық, құқықтық мемлекет те жоқ, тек зорлық-зомбылық, басыбайлық, тирания ғана бар. Азаматтық қоғамның пайда болуын іс-әрекеттің субъектісі ретіндегі азаматтың пайда болуымен байланыстыратын көзқарастар да жоқ емес. Азамат белгілі құқықтар мен міндеттерге ие болған іс-әрекет субъектісі. Азаматтық қоғамды осы тұрғыдан түсіндірудің бастамасы антикалық полис феноменімен байланысты. Азаматтық қоғам - ол жеке тұлғаның негiзгi құқықтыры мен еркiндiктерi заң жүзiнде қамтамасыз етiлетiн және саяси қорғалатын, мемлекеттен тыс қатынастар саласы үйлесiмдi дaмығaн қoғaм. Оны iшкiмемлекеттiк қaтынacтapдың дамуына ықпал жасайтын адамдар топтарының ұйымдасқан әpeкeтi ретiнде де aнықтayғa болады. Қoғaм мүдделерiне бағытталған азаматтық бастама азаматтық қoғaмның маңызды белгiсi болып табылады. Дамыған демократиялық мемлекеттер, сонымен қатар өркендеген азаматтық қoғaмaдap да болып табылады. Сонымен бiрге азаматтық қoғaмның дамуына бағытталған түрлi әлеуметтiк топтардың немесе жеке азаматтардың бастамалары (азаматтық бастамалар аталынатын) мемлекет арқылы қабылданады және оны жетiлдiре түceді. Дамушы және «өтпелi экономика» мемлекеттерiне жататын елдерде жағдай бiршама басқаша. Coңғылары азаматтық бастамалар мемлекет құрылысының тiкелей мiндеттерi шектерiнен шығып кeтyiнe байланысты азаматтық бастамаларға күдікпен қарайды.[1]

Политика Екатерины II (1762–1796) получила название «просвещенный абсолютизм». Европейские политики того периода рассматривали Екатерину II как просвещенного главу государства и нации, заботившегося о своих подданных на основе установленных им законов.Одним из первых начинаний Екатерины II стала реформа Сената.15 декабря 1763 г. появился указ, в соответствии с которым изменялись его полномочия и структура. Сенат лишался законодательных полномочий, сохраняя лишь функции контроля и высшего судебного органа.Структурно Сенат был разделен на 6 департаментов со строго определенной компетенцией, что позволяло повысить эффективность работы этого центрального органа государственной власти.
Главным историческим документом, в котором изложена политическая доктрина Екатерины II, стал «Наказ Комиссии о сочинении проекта нового Уложения», написанный самой императрицей в 1764–1766. В нем много рассуждений о характере законов, которые должны соответствовать историческим особенностям народа. А русский народ, по мнению Екатерины II, принадлежал к европейскому сообществу.
Другим важным преобразовательным элементом политики Екатерины II стала секуляризационная реформа. В феврале 1764 г. последовал указ императрицы, по которому монастырские земли вместе с населением были изъяты у церкви и подчинены Коллегии экономии. Теперь крестьяне по своему правовому положению стали государственными и платили подати уже не церкви, а государству. Они избавились от монастырской барщины. Земельные наделы крестьян увеличились, им стало легче заниматься ремеслом и торговлей. В результате этой реформы духовная власть окончательно перешла на содержание к светской власти, а духовенство превратилось в государственных служащих.
Екатерина II ликвидировала оставшиеся элементы вольностей и привилегий национальных территорий, вошедших в состав России. Были унифицированы и приведены в соответствие с российскими законами органы управления и административно-террриториальное деление Новгородской земли, Смоленска, Лифляндии (прибалтийские владения России). В 1764 г. было ликвидировано гетманство на Украине и был назначен в качестве генерал-губернатора П.А. Румянцев. Были ликвидированы остатки автономии и былой казачьей вольницы. В 1783 г. последовал указ Екатерины II о запрете перехода украинских крестьян от одного помещика к другому, что окончательно закрепило здесь крепостнические порядки.

В 1791 г. императрица установила черту оседлости для еврейского населения, которая ограничивала права евреев селиться на определенных территориях.

Новым в национальной политике государства явилось приглашение в Россию немецких колонистов, в основном простых крестьян. В середине 1760-х гг. более 30 тыс. переселенцев начали осваивать территории Нижнего Поволжья, Приуралья, а впоследствии Крыма и Северного Кавказа.

В общей структуре екатерининских преобразований чрезвычайно важное место занимает реформа системы местного управления.
Губернская реформа укрепила местную власть, сюда был перенесен центр управленческой деятельности, что позволило постепенно упразднить некоторые коллегии.
В 1782 г. была проведена полицейская реформа, согласно которой за населением устанавливался полицейский и церковно-нравственый контроль.

Завершало реформу управления принятие двух важнейших документов – Жалованных грамот дворянству и городам (1785), ставших основополагающими правовыми актами в сфере сословной политики императрицы.

Жалованная грамота дворянству законодательно закрепила за ним все права и привилегии как главного сословия общества. В деле службы подтверждено право выбора или отказа от службы, особые права сохранялись в вопросах землевладения, суда, налогообложения, телесных наказаний. Были строго определены критерии причисления к дворянству, составление родословных книг расставило всех дворян по местам. Усиливалась корпоративность дворян путем юридического оформления дворянских собраний и выборности губернских и уездных предводителей. Только один вопрос, касающийся права и владения крепостными душами, не получил освещения в Жалованной грамоте. Императрица как бы оставляла эту проблему открытой.
В 1786 г. была проведена образовательная реформа: создана система образовательных учреждений.
Екатерина II выступала против крайностей крепостничества, осуждая их в своих произведениях. Но объективно в ее правление произошло усиление крепостнического гнета в стране (окончательное распространение крепостничества на Украине, ужесточение в 1765 г. указа Елизаветы о праве помещиков ссылать крепостных без суда в Сибирь на поселение и на каторжные работы, запрет крестьянам подавать жалобы на дворян), что явилось одной из главных причин активизации народных выступлений, которые вылились в крупнейшую в ХVIII в. казацко-крестьянскую войну.