Вставьете пропущенный знаки препинания в конце предложений
Ты станешь старше и сильней Умелым будешь,смелям

Объяснение:

енің атаң, менің әкем Ұлы Отан соғысына басынан бастап соңына дейін қатысқан жауынгер болған. Қатардағы солдат болып барып, офицер болып оралған. Әскери авиация құрамында қызмет атқарған. Ал соғысқа дейін Голощекин дәуірінің бейнетін тартып, ашаршылық салдарынан әке-шешесінен ерте айырылған. Балалар үйінде тәр­биеленген. Осындай қиындықтың бәрін жеңе біліп, Отанымызды фашистерден қорғауға өзі сұранып барған. Елге оралған соң Қорғалжын ауданында ауылшаруашылық маманы, кейіннен ішкі істер органдарында жемісті еңбек еткен. Зейнет жасына жеткен соң Астана қаласына қоныс аударды. Қалалық Ардагерлер ұйымына қоғамдық жұмыстарға белсенді қатысатын. Сондықтан да сен майдангердің ұрпағы екеніңді ешқашан есіңнен шығарма. Отанды қорғауды қасиетті парызым деп ұқ, ұлым…» деп айтып жүретін әкемнің сөзі мен үшін өмірдің нақылындай болды. Орден-медальдары жарқыраған атамның суреттеріне қараған сайын бойыма бір күш қосылғандай болады.

Менің әкем Жақсыкелді де әскери борышын өтеген. 1985-87 жылдары Биробиджан қаласында әскери қызметін атқарған. Әскерден кейін Целиноград қаласындағы С.Сейфуллин атындағы педагогика институтында оқыды. Мұғалім болып еңбек жолын бастаған. Қазір электр коммуникациясы саласында жеке кәсіпкер болып жұмыс істейді. Әкемнің достарының арасында әскери қызметкерлер мен Ауғанстан соғысына қатысқан ағайлар да бар. Олардың әңгімелерін естіген сайын тезірек ержетіп, әскерге барсам деп ойлап қоямын.

Біз үйде төрт баламыз. Өзімнен үлкен екі әпкем – мектептегі үздік оқушылар. Менен кейінгі інім балабақшаға барады. Аяулы анамыз бізге «өмірде әділ болыңдар, өтірік сөйлемеңдер, жақсы оқыңдар, үлкен адамдарды сыйлаңдар» деп үнемі ақылын айтып жүреді.

Менің өмірдегі мақсатым – Отанды қорғай білетін азамат болып өсу. Мектепті бітірген соң жоғары оқуға түссем де, әскери борышымды өтеуге міндетті түрде барамын. Өйткені мен Отан үшін отқа түскен майдангердің немересімін. Ал майдангер аталар мен әскери қызметкерлер туған жердің де, халықтың да қорғаушысы болды. Сондықтан да Отанды қорғау әрбір ер-азаматтың қасиетті борышы болып саналады

Среди других играющих детей
Она напоминает лягушонка.
Заправлена в трусы худая рубашонка,
Колечки рыжеватые кудрей
Рассыпаны, рот длинен, зубки кривы,
Черты лица остры и некрасивы.
Двум мальчуганам, сверстникам её,
Отцы купили по велосипеду.
Сегодня мальчики, /не торопясь к обеду/,
Гоняют по двору, /забывши про неё/,
Она ж за ними бегает по следу.
Чужая радость так же, как своя,
Томит её и вон из сердца рвётся,
И девочка ликует и смеётся,
Охваченная счастьем бытия.

Ни тени зависти, ни умысла худого
Ещё не знает это существо.
Ей всё на свете так безмерно ново,
Так живо всё, что для иных мертво!
И не хочу я думать, наблюдая,
Что будет день, когда она, рыдая,
Увидит с ужасом, что посреди подруг
Она всего лишь бедная дурнушка!
Мне верить хочется, что сердце не игрушка,
Сломать его едва ли можно вдруг!
Мне верить хочется, что чистый этот пламень,
Который в глубине её горит,
Всю боль свою один переболит
И перетопит самый тяжкий камень!
И пусть черты её нехороши
И нечем ей прельстить воображенье,-
Младенческая грация души
Уже сквозит в любом её движенье.
А если это так, то что есть красота
И почему её обожествляют люди?
Сосуд она, в котором пустота,
Или огонь, мерцающий в сосуде?