1. Аўтар у вобразе бабра раскрывае не толькі жывёльныя якасці. Галоўны герой сваімі ўчынкамі нагадвае чалавека, якога лёс прымусіў пакінуць родныя мясціны і які ў роспачы ўспамінае родную зямлю. Яднае яго з чалавекам і тое, што бабёр падобны на клапатлівага бацьку, які нясе адказнасць за сваю сям'ю. Менавіта клопат пра нашчадкаў прымушае бабра адправіцца ў рызыкоўную вандроўку. 2. Узгадаем эпізод, калі бабёр доўга ішоў пехатою праз зараснікі лубіну і ламачча, стаміўся, а потым, зусім нечакана, перад ім адкрылася палоска чыстай вады. Аўтар псіхалагічна абгрунтавана перадае душэўны стан бабра, які "подбегам кінуўся да вады, ад радасці забыўшыся пра асцярогу, нырнуў, быццам не верыў, што скончылася яго сухая дарога". Гэты прыклад і іншыя дазваляюць сцвярджаць, што пісьменнік — выдатны псіхолаг. 3. Тое месца, дзе жыла зараз бабровая сям'я, было такім: зарослая трыснягом сажалка, побач завод, дзе рабілі газіраваную ваду. З аднаго боку стаяў "на ўзгорку бор, пад ім хат з пяць маленькае вёсачкі". Месца для жылля амаль не было. Небяспека пагражала і з боку "маленькага заводзіка". Адправіцца ў далёкую вандроўку бабра прымусіла жаданне знайсці сваё "прасторнае спрадвечнае пасяленне". 4. Бабра сагравалі ўспаміны пра тое месца, дзе ён некалі жыў. Гэта была "прасторная рака", іх "спрадвечнае месца", "дзе было так вольна і шчасліва". На тым месцы, спадзяваўся ён, у іх пачнецца новае жыццё, такое ж вольнае і шчаслівае. Там і ён будзе здаровы і "будзе жыць вечна". 5. Чалавек з'явіўся прычынай таго, што бабры былі вымушаны сысці са старога месца. Людзі " не пакінулі на рацэ ні прысадаў, ні травы, ні самое глыбокае ракі". 6. Аўтар выкарыстоўвае параўнанні (узгоркі, як горы; лубін, як дрот, дарога — прамыіна), каб апісаць поле, якое праходзіць бабёр. Дзякуючы вобразна-выяўленчым сродкам створаная ім карціна прыроды атрымалася вобразнай,выразнай, натуральнай. 7. Тэма: ахова прыроды, зберажэнне яе багаццяў (экалагічная). Галоўная думка: чалавек нясе адказнасць за жывёльны і раслінны свет.
Я очень люблю животных. Это поистине наши братья меньшие, без которых жизнь была бы скучна и бессмысленна. Я всегда хотела, чтобы у меня был маленький пушистый друг – котенок. Мама долго не хотела брать котенка, говорила, что домашний питомец – это не только красивый пушистый комочек, это еще живое существо, за которым нужно ухаживать, следить, что он вовремя покушал, чтобы не испортил мебель и не разорвал занавески. Но я упорно настаивала на своем. И вот однажды мама пришла с работы и принесла чудесного маленького котенка. Мама нашла его у подъезда. На улице было холодно, он жалобно пищал, замерз и хотел есть. Мама взяла его в дом. Вот так у меня появился Пушок. Теперь Пушок подрос и стал большим и красивым котом. Он очень крупный и тяжелый, и когда он много поест, то ему тяжело ходить. Наш Пушок серенький, с белыми пятнышками на лапках, шее и чуть-чуть на хвосте. У кота большие и выразительные глаза. Когда я что-то говорю Пушку или иногда ругаю, он смотрит на меня так внимательно, и мне кажется, что он все-все понимает, только разговаривать не умеет. Бывает, что у Пушка глаза отливают зеленым цветом, мне так это нравится. У кота очень пушистый хвост, на котором часто собирается разный мусор. Я всегда слежу за тем, чтобы у Пушка была гладкая и расчесанная шерсть. Мама купила специальную расческу для кошек, и я расчесываю нашего домашнего питомца. Пушку очень нравится, когда его расчесывают и гладят. Он сразу начинает мурлыкать и подставлять голову прямо под руку. Особенно нашему коту нравится, когда его гладят и чешут за ушками. Наш Пушок очень разборчив в еде. Он любит сметану, молоко, ряженку, свежую рыбу и сухой корм. Когда мы с папой ходим на рыбалку, для Пушка специально ловим мелкую рыбешку. Я очень люблю своего питомца. Он для меня – не живая игрушка, а настоящий друг, пусть даже и не умеет разговаривать, а только мяукать и мурлыкать.
0,0(0 оценок)
Полный доступ
Позволит учиться лучше и быстрее. Неограниченный доступ к базе и ответам от экспертов и ai-bota
Оформи подписку