«философия, как мудрость моей жизни..» если задуматься, подумать, осмыслить.. как ни странно, на ум ничего приличного не приходит. начинаешь думать обо всякой ерунде, на важную для тебя тему в голову не приходит ничего, кроме «да ничего, можно сделать и завтра! », «иди отдохни, подумай, потом напишешь! ». и заснула в раздумьях. вот так я мучилась почти месяц, размышляла, обдумывала, взвешивала, анализировала…. пришла к горькому выводу – философии во мне нет. точнее, не во мне, а в моей жизни она отсутствует. может быть, я и не права…. либо это возрастное, приходящее с осмыслением своего существования, цели своего бытия в этом мире, с появлением и осознанием ценностей, моральных и нравственных. либо эта самая философия затаилась где-то в недрах моего сознания. хотя, говорят, что возраст уже тот, пришло время задуматься, я не считаю, что это так. но если посмотреть с другой стороны: когда размышлять и осмысливать? когда буду седой, старой бабулькой, вяжущей своим бесчисленным внукам носки на скамейке возле подъезда, параллельно новую серию очередной мыльной оперы и при этом всём думая, как я прожила жизнь, что сделала плохого, что хорошего, кто пострадал из-за меня, кому я причинила боль. ну раз уж на то пошло, то задуматься нужно сейчас. это не вынужденная мера, ни в коем случае. это то, что стало мне интересно сегодня: пролистать книгу своих прожитых 18 с половиной лет, вспомнить всё, посмеяться, поплакать, , но не вдаваясь в недра воспоминаний, а лишь слегка черпнув из этого жизненного колодца пару десятков воспоминаний буквально на пару часов. итак, можно начать…. период первый. детсад + начальная школа. в этот период меня во многом обделил мой ужасный характер, детское непослушание. я не была записана туда, куда мама спала и видела меня отдать: скрипка, у-шу, рисование, бассейн и всё в этом русле – те секции куда родители заталкивают своих детей против их воли. а я в принципе ничего не потеряла, не стремилась к этому. музыка – однозначно не моё (медведь неплохо постарался), единоборства – ещё не поздно всё исправить, бассейн – позор на весь союз, я не умею плавать но не беда-и эта погрешность исправима. характер с тех пор мало изменился – всё тот же непослушный ребенок, который всё делает по-своему и на мнение отдельных людей ему глубоко наплевать. период второй. 4ый – 9ый класс. ах, как это всё было чудесно. тогда были способности к иностранным языкам, аккордеон, который я вытерпела полгода, шорт-трек, из которого я ушла, так и не став звездой льда (а , постарше меня, с которыми я занималась, связали с этим жизнь и привозят из зарубежных соревнований призовые места), «наклонности»-стихи от зубов, сочинения на 5/5, проверка тетрадей одноклассников на предмет ошибок, бадминтон, волейбол – самый долгий период моей связи со спортом. ровно 6 лет ему отдала, но мало чему научилась. а всё эта паршивая лень-матушка. или просто это было «не моё»? хотя, моё, зря я . о, аллах, эти годы были по-своему чудесны…. новые знакомства, первые мальчики, первая любовь. тогда я думала, что мои друзья – самые-самые лучшие, они всегда будут рядом, и выслушают. как оказалось, я во всём …. стоило уйти из школы, как та, компанейская дружба, рассыпалась на кусочки. наверное потому, что я захотела начать новую жизнь, без старых связей, без той наигранности со стороны лжедрузей. потому что начала соображать, умнеть, знать больше того, что нужно.
ответ:Қазақ болмысын бүкіл жан дүниесімен қоса өнердің қай түрі қопара, қотара айшықтап бейнелей алады десек, ең алдымен күйді айтар едік.
Күй – құдірет, күй – кие!
Қазақ болмысын бүкіл жан дүниесімен қоса өнердің қай түрі қопара, қотара айшықтап бейнелей алады десек, ең алдымен күйді айтар едік.
Egemen Qazaqstan
Бастап бірінші айтушы біз емес, бұл өзі әлімсақтан бері айтылып келе жатқан, белгілі жай, елдің санасына әбден сіңген әңгіме. Әлімсақтан дейтін себебіміз, замана зарлығы. Мағжан ақынның толғамалы найзадай толғанысты жырларына жүгінсек, күй атасы, шерлі һәм шерменде Қорқыт та жан жұмбағын шешпек болып, шеше алмай қиналған кездерінде қолындағы қара қобызынан, содан шыққан, сай-сүйекті сырқыратқан салқар да шалқар сарыннан жұбаныш тапқан ғой.
Қазтуған жырау «Кетбұқадай билерден кеңес сұрар күн қайда?!» деп желпіне тебіренуі де тегін емес. Сол Кетбұқа абыз Дешті Қыпшақты жайлаған қалың қауым халқының атынан Шыңғыс қағандай қаһарлы хандарға келелі кеңесін қоңыр домбыраның сырлы күйімен айтқан, ұлы Жошының өлімін де айбатты әміршіге күймен естірткен. Сонда бабаларымыздың орнына жазаны домбыра тартқан. Тәңірім сөйтіп домбыраға әу бастан-ақ қазақтың тілі болуды, қазақтың үні болуды еншілеп сыйлаған екен. Ендеше, күй өнері қазаққа Тәңірдің тартқан ерекше пешенелі сыйы екендігі де еш шүбәсіз.
Олай болса, 2014 жылы ықылым замандардан бері жер-жаһан танып, бірегей құбылыс ретінде мойындалып келген қазақтың қасиетті киіз үйімен қоса халқымыздың қалтқысыз қастер тұтқан күй өнерінің де ЮНЕСКО-ның материалдық емес мәдени мұралар тізіміне еніп, бүкіл адамзаттың асыл қазыналарының қатарына қосылуы тиесілі сыбағамыз, заңды жазмышымыз, лайықты мерейіміз екеніне сөз бар ма! Осы киелі күйімізге ілесе бұл қатарды сонымен рухтас суырыпсалма айтыс, Наурыз мейрамы, қазақ күресі, құсбегілік пен саятшылық толықтырды, қаумалай қоршап күйді төбелеріне көтерді. Осындай жауһар қатарда, әсіресе күй қазақтың елдігінің көрінісіндей атойлап, халықтың өр рухын әйгілеп тұрған жоқ па! Бұл да бізге Тәуелсіздік тарту еткен зор жетістік екені ақиқат.
Күйдің тәңірлік сипаты жайындағы әңгімені тірілте түсейік. Түркі дүниесінің асылдарын түптеп түгендеуші атақты Махмұд Қашғари өзінің түпнұсқада «Диуани-лұғат-ат-түрк» деп аталатын түркі тектес сөздерінің жинағында «күй» сөзінің көне түркідегі «көк» сөзінен шыққандығын, тәңір мағынасындағы «көкпен» көгендес, тамырлас, түптес екендігін ізерлеп айтыпты. Бұл айқындаманы қазақтың тіл ғылымының көгентүбіндегі марғасқа Құдайберген Жұбанов пен қазақтың күй ілімінің ілкі бастауындағы ізашар академик Ахмет Жұбанов бар ықыласымен қолдап қуаттайды. Ал «Ақаң» деген әзиз атқа лайықты тағы бір абзалымыз, «Күй шежіре», «Қазақтың күй өнері» атты іргелі еңбектер тудырған Ақселеу Сейдімбек бұл айғақты болжамды одан әрі түбірлеп тексеріп, байыпты тұжырым жасайды. Күй деп басталатын қай сөзіңіз де сезіммен астасып жатады. Сол сөз көшпенділердің ең киелі сезімі – тәңірлік наным-сеніммен ұштасып жатады. Демек, «күй» деген сөз әу баста Тәңірлік құбылысты білдірген. Тәңірдің дыбысы деген мағынамен шендес болғаны аңғарылады» деп күйдің қасиет-киесін шығанға шығара, шынайы болмыс-бітімін айғақтай көрсетіп асқақтатады.
Әйгілі әншіміз Роза Рымбаева шырқайтын «Домбыра» әнінде «Күй ойнайды қазағымның қанында, күй ойнайды қазағымның жанында» деп келетін шырайлы жыр жолдары бар емес пе еді. Дәл айтылған. Осы рухты әнді тыңдамаған қазақ кемде-кем болар десек, тыңдаған жамағаттың баршасы осынау сөздердің шындығына ден қойғаны күмәнсіз. Қалай десек те, қазақтың жаны – күйінде. Жанының барлық қатпарлары, қуанышы мен қайғысы, күйініші мен сүйініші, мұң-шері мен шаттығы баяулап, толқындап, тасқындап тек домбыра шанағынан төгіледі. Қазақтың мінезі, ерлігі мен өрлігі, сабыр-сабаты да қазақтың өзінің күйлерінде жатыр. Халқымыздың әдет-ғұрпы, дарқандығы мен даналығы, ерке назды сұлулары кейіптелген күйлер ше? Қазақтың ұлан-байтақ даласы, сол даланың табиғаты, Алатауы мен Қаратауы, Сарыарқасы мен Сары өзені, Саржайлауы – бәрі-бәрі қазағымның күйлерінде көрініс тапқан.
«Нағыз қазақ қазақ емес, нағыз қазақ – домбыра» деген Қадыр ақынның терең ақыл-парасатының меңзеп отырғаны да осы емес пе. Тарау-тарау, тармақ-тармақ, желі-желі болып уақытпен бірге үдере көшкен қазақтың мың сан күйлерінде, сайып келгенде, ата қазақтың өзі, оның ата тарихы, елдігі мен береке-бірлігі, ұлттық мерейі мен мәртебелі мемлекеттігі бейнеленген. Өз алдына дербес ел болып, кеудесі биік, еркін отырмаған халықта мұндай кең салалы, ұлағаты зор, асқақ рухты, мұхиттай айдынды, өрелі өнер тумас еді. Байқасаңыз, біздің күйлеріміздің өне бойында тұтаса жүлгеленген қазақтың соқталы тарихы өріліп шығады.
Объяснение:
