Әрбір адам өзін күтетін, жақсы көретін бақытты отбасы туралы армандайды. Көптеген адамдар шын бақытты ең алдымен отбасынан көреді. Отбасы сөзімен біздің өмір, бейбітшілік, махаббат тіралы ең алғашқы ойымыз қалыптасады. Үй - бұл ең алдымен отбасы, бұл тұған жеріңе деген махаббат басталатын кіші Отаның. Жанұя - бұл сенің ең сүйікті әрі ең жақын адамдарың. Маған жаұя анадан басталады. Ананың махаббаты, мейірімі бізді өмірге келген кезден-ақ басталады. Ана - отбасы ошағын сақтаушы. Ол барлық отбасын ұстап тұрады: жұмыстан келгеннен кейін тамақ дайындап, үй жинайтын да осы ана. Мен анамның қалай ғана барлық іске үлгеретініне таңданамын. Біздің үйде маған да, әкеме де, тіпті жануарларға да жылы әрі ыңғайлы. Әріне, жалғыз анам бүкіл отбасыны құрай алмайды. Өйткені, отбасы - бұл барлық адамдар. Көмек беру, мейірімділік менің отбасымда жылулық сақтап отырады. Әрбір отбаснда өзінің әдет-ғұрыптары, мейрамдары болады. Бұл біз үшін ең алдымен күлкі, қуаныш, достар, сыйлықтар, жақын адамдар. Отбасылық мейрамдарға бәріміз бірге дайындаламыз және асыға күтеміз. Мейрамдарды біз табиғатта, үйде өткіземіз. Көбіне мұндай атаулы күндерді біз ата-анамыздың достарымен өткіземіз. Отбасы әрқайсысымызға ең ыстық. Бұл ортада бізге біздің қателіктерімізді айтады, әрқашан жақсы көреді. Отбасысыз адам өмір сүре алмайды. Менің отбасым- менің қорғаным.
Оқи салшы))
Күндердің бір күні Жылан жер жүзіндегі жанды мен жансыздарға мынадай арыз айтады:
— Мені Тәңірім сендердің бәріңнен кем жаратыпты. Аяқ-қолым жоқ. Басымды көтере алмай, жер бауырлап қалдым. Не жеп, не қоярымды да білмеймін. Сендердің бәрің бір бүтін тілдісіңдер, ал мен айыр тілдімін. Ойлап отырсам, жанды мен жансыздың ішіндегі сорлысы мен екенмін. Маған ешқайсыңның жәрдем еткілерің келмейді. «Сен қасіретті көп тарттың, ондайлар әрдайым әділ келеді, сен барлығымызға патша да бола аласың» деп, сөзбен болса да жұбатып кетпейсіңдер, – деп, ол екі көзінен қанды жасын сорғалатып, ағыл-тегіл жылайды.
Жанды-жансыздың барлығы жыланға аяныш білдіріп, өкпесін орынды көреді, «қарасың деп шықпайтын, қара қылды қақ жарған, ақ жүрек ақылшымыз болар» десіп, өздеріне патша етіп сайлайды.
Жыл артынан жыл, күн артынан күн өтіп жатады.
Күндердің күнінде Жыланекең: «Бүкіл әлемге патша болып, барлық билікті өз қолыма алсам, бұдан да жақсы тұрар едім. Көзіме көрінген тамақты ішпей, дүниедегі жандылардың ең тәтті қандысын жер едім», – деп қиялдайды. Қан дәмін айыра алатындарды шақыртады. Қос қанатын делдитіп, аяқтарын шілтитіп, қуарып Шіркей, тұмсығын едірейтіп Маса, патшаның көңілін табам деушілердің бәрі келеді.
